صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۲۷۵

من و دزدیده در آن چاک گریبان دیدن جلوه یوسفی از رخنه زندان دیدن رمزی از بوالعجبی‌های نظربازان است طبل رسوا زدن و شیوه پنهان دیدن بیستون را الم مردن فرهاد گداخت سنگ را آب کند داغ عزیزان دیدن خنده بی‌نمک مرهم کافورم گشت ای خوشا نیم تبسم ز نمکدان دیدن سرمه دیده امید کنم خاکش را گر میسر شودم روی صفاهان دیدن