صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۲۷۱

نرسد هیچ کمالی به سخن سنجیدن که سخن را صله‌ای نیست به از فهمیدن می‌خلد بیشتر از شیون ماتم در دل سخن آهسته نگفتن، به صدا خندیدن لب خاموش مرا بر سر حرف آوردن هست احوال ز بیمار گران پرسیدن خار از چیدن دامن، گل بی‌خار شود پرده عیب جهان است نظر پوشیدن عید و نوروز به مردم چه مبارک می‌بود چشم وادید نمی‌داشت گر از پی، دیدن حرص را بستر آرام نمی‌گردد مرگ مار را پیچ و خم افزون شود از خوابیدن کیست در وادی ایجاد به گمراهی من؟ که نشان قدمم محو شد از لغزیدن غافلان را نبود بهره‌ای از عالم غیب پای خوابیده چه در خواب تواند دیدن؟ از گرانسنگی کوه گنه خود شادم که به میزان قیامت نتوان سنجیدن سبک از خشم نگردند گران تمکینان که محال است شود بحر کم از جوشیدن آب تا بود دلم، در دل دریا بودم کرد از بحر مرا دور، گهر گردیدن بال مرغان گلستان شودش دست دعا هر که قانع شود از چیدن گل با دیدن چین بر ابرو من از موج حوادث صائب که دودم می‌شود این تیغ ز سر پیچیدن