صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۲۲

ز خود برآمده‌ام، با سفر چه کار مرا؟ بریده‌ام ز جهان، با ثمر چه کار مرا؟ درین جهان به مرادی کز آن جهان طلبند رسیده‌ام، به جهان دگر چه کار مرا؟ چو خاک شد شکرستان به مور قانع من به تنگ گیری شهد و شکر چه کار مرا؟ بود ز گریه خود فتح باب من چون تاک به ابرهای پریشان سفر چه کار مرا؟ خوشم چو غنچه پیکان به کار بسته خود به انتظار نسیم سحر چه کار مرا؟ چو هست باده بی‌دردسر مر از خون به جام باده پر دردسر چه کار مرا؟ کمال آینه ساده است حیرانی به حرف بی‌اثر و با اثر چه کار مرا؟ چنین که سنگ ملامت گرفت اطرافم دگر چو کبک به کوه و کمر چه کار مرا؟ علاج رخنه ملک است کار پادشهان به رخنه دل و چاک جگر چه کار مرا؟ بس است عرفی، همداستان من صائب به نغمه سنجی مرغ سحر چه کار مرا؟