صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۱۹۹
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
چه باشد جان که نتوان صرف راه دلستان کردن؟ ازان جان جهان نتوان کنار از بیم جان کردن خوشا سودای یکجا گر چه باشد سر به سر نقصان که سودایی شدم ز اندیشه سود و زیان کردن گرفتم باغبان سنگدل مانع نمیگردد به شاخ گل مروت نیست طرح آشیان کردن چه خونها میتوانستیم در دل کرد خوبان را اگر میشد میسر عشق را در دل نهان کردن ز فکر عاقبت دل را چه فارغ بال میسازد در ایام بهاران چون گل رعنا خزان کردن شکست از چیدن گل پشت امیدم، چه دانستم که از چاک قفس بایست سیر گلستان کردن؟ مکنای بوالهوس از چیدن گل منع عاشق را که از نظارگی خوش نیست منع باغبان کردن به رنگ خود برآورد آن پریرو زال دنیا را ز ماه مصر میآید زلیخا را جوان کردن بیندیش از خداای محتسب انصاف پیدا کن مروت نیست در فصل بهاران میگران کردن چه صورتهای معنی آفرین در آستین دارد به رنگ خامه مو صد زبان را یک زبان کردن عبیر پیرهن بودم، غبارآلود میگشتم کنون از دور میباید سجود آستان کردن به خاک و خون کشد صائب دل آزاد مردان را به غیر از دیده عبرت تماشای جهان کردن