صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۱۸۸
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
مکن آزادگان را جستجو از این و آن پنهان که باشد از سبکباری پی این کاروان پنهان ز دشمن روی میکردند پنهان پیش ازین مردم شوند اکنون ز وحشت دوستان از دوستان پنهان به من در پره حرف سخت میگوید ملامتگر هما را میکند در لقمه نادان استخوان پنهان ز رنگ چهره رسوا میشود وقت برون رفتن تماشایی کند هر چند گل از باغبان پنهان شود خواب گران از پردههای دیده رسواتر نگردد مستی غفلت ز چشم مردمان پنهان نباشد تاب دست انداز مردم ناتوانان را ازان از دیدهها میگردد آن موی میان پنهان دم آبی به کام دل نصیب کس نمیگردد ازان گردید خضر از چشم شور تشنگان پنهان ز کوه قاف رسوای جهان شد عاقبت عنقا چسان ماند کسی صائب به این سنگ نشان پنهان؟