صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۱۸۵
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
اگر بر زخم کافر نعمتان باشد گران پیکان زبان شکر گردد زخم ما را در دهان پیکان دل از دل برگرفتن سخت دشوارست یاران را به آسانی چسان دل دست بردارد ازان پیکان؟ ز شادی در حریم دلگشای سینه عاشق به شکر خنده چون سوفان بگشاید دهان پیکان سر تسلیم چون مردان به جیب خاکساری کش که دارد از سرافرازی هدف را بر زبان پیکان به همت میبرند از پیش کار خویش اهل دل گشود از غنچه نشکفتهای صد گلستان پیکان به هر جانب که رو آرد گشایش در قدم دارد یکی کرده است تا از راستی دل با زبان پیکان نشسته است آنچنان در سینهام پهلوی هم تیرش که ننشیند به ترکش پهلوی هم آنچنان پیکان گرانان را کشد منزل به خود پیش از سبکباران که پیش از بال تیر آید به آغوش نشان پیکان ز اهل دل مجو زیر فلک آسایش خاطر دل خود میخورد در خانه تنگ کمان پیکان ازان دل را نمیسازم هدف پیش خدنگ او که ترسم آب گردد در دل گرمم روان پیکان نگردانید دل جا در تن من از گرانخوابی چه حرف است اینکه در یکجا نمیگیرد مکان پیکان؟ مخور از ساده لوحی روی دست گلشن دنیا که دارد غنچهاش در روی دل صائب نهان پیکان