صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۱۷۷
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
هر که اینجا از سرافرازان نهد سر بر زمین خط ز خجلت کم کشد در روز محشر بر زمین هر طرف جولان کند آن نازپرور بر زمین ریزد از پای نگارین رنگ محشر بر زمین بس که در یک جا ز شوخیها نمیگیرد قرار نقش پای او نمیگردد مصور بر زمین در زمان حسن عالمگیر او از انفعال خط به مژگان میکشد خورشید انور بر زمین دیده حیران چو نرگس سر برون آرد ز خاک سر او هر جا که گردد سایه گستر بر زمین گر چه شد روی زمین پاک از دل و دین عمرهاست میکشد زلفش همان دامان محشر بر زمین تا جمال بیزوال او بلند آوازه شد از فلک افتاد طشت مهر انور بر زمین میتوان سیراب گشتن زان عقیق آبدار آب میریزد اگر از دست گوهر بر زمین نقش پای من نمیآید به چشم رهروان مور هم نگذشته است از من سبکتر بر زمین اشک خونین ریزد از مژگان مرا بیاختیار آنچنان کز رشته بگسسته گوهر بر زمین هر که چون آیینه دارد جبهه وا کردهای میشود فرمانروا همچون سکندر بر زمین صندلتر را به خاک تیره یکسان میکند آن که میریزد ز غفلت درد ساغر بر زمین از بلند و پست، خامان جهان را چاره نیست مرغ نو پرواز میافتد مکرر بر زمین ما ز کافر نعمتی از شکر منعم غافلیم میگذارد مرغ در هر دانهای سر بر زمین نقد خود را نسیه کردن نیست کار عاقلان پیش دونان چند مالی روی چون زر بر زمین؟ آفتابش بر لب بام است و ریزد هر نفس خواجه از بهر عمارت رنگ دیگر بر زمین هر کف خاکی کف افسوس از خود رفتهای است پای خود فهمیده نه وقت سراسر بر زمین تا به کی سازی گرانبار از علایق خویش را؟ رحم کن رحمای گرانجان سبکسر بر زمین چند از بیاعتمادی در جهان آب و گل قطره خواهی زد پی رزق مقدر بر زمین؟ تا کی از طول امل چون موجه خشک سراب در تمنای گهر باشی شناور بر زمین؟ رزق خاک تیره سازد آب را استادگی چون گرانجانان مکن زنهار لنگر بر زمین پیش چشم من نهاده است از تهیدستی محیط پشت دست از پنجه مرجان مکرر بر زمین میتواند عشق بالا دست را مغلوب کرد هر که آورده است پشت چرخ اخضر بر زمین خرج خاک تیره میگردد به اندک فرصتی میکشد چون ابر هر کس دامنتر بر زمین از ثمر قانع مشو با برگ، کز اشجار باغ سایه بیحاصلان باشد گرانتر بر زمین از کنار بام دارد کوزه خالی خطر زود از اوج اعتبار افتد سبکسر بر زمین در خنک گرداندن دلهاست عمر جاودان بیش میماند درخت سایه گستر بر زمین سرکشی با زیردستان شاهد بیحاصلی است میگذارد شاخهای پر ثمر سر بر زمین تازه رویان پیش در دلها تصرف میکنند نخل نورس میدواند ریشه بهتر بر زمین صحبت سر در هوایان را نمیباشد ثمر سایه خشکی است از سرو و صنوبر بر زمین زندگی را در تن آسانی تلف کردن خطاست چند خواهی ریختن این آب کوثر بر زمین؟ در حیات از پیش بینی خاکساری پیشه کن نقش خواهی بست چون ده روز دیگر بر زمین هست در خاک فراموشان در ایام حیات نیست چون آثار خیری از توانگر بر زمین اشک مظلومان به معراج اجابت میرسد زود برخیزد ز خاک، افتد چو گوهر بر زمین جان قدسی را نگردد جسم مانع از عروج کی شمیم عود میماند ز مجمر بر زمین؟ از فشاندن اندکی با خود ببر، چون عاقبت میگذاری هر چه داریای توانگر بر زمین گر نسازیتر گلویی از ثمر چون سرو و بید سایه خشکی به عذر آن بگستر بر زمین گر چه صائب از نی کلکم جهان پر شکرست مینهم چون بوریا پهلوی لاغر بر زمین