صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۱۴۹
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
راز عاشق از لب خاموش میآید برون دود زود از آتش خس پوش میآید برون از رگ ابری پر از گوهر شود چندین صدف یک زبان از عهده صد گوش میآید برون زان به روی دست جا بخشند مستان جام را کز حریم میکشان خاموش میآید برون حسن او از خلوت آیینه با آن محرمی از کمال شرم شبنم پوش میآید برون قامتش قلاب گشت و از سرش غفلت نرفت خواجه را این پنبه کی از گوش میآید برون؟ دیدههای پاک، تر دست است در ایجاد حسن هاله را اینجا مه از آغوش میآید برون در کهنسالی جوانتر گشت صائب فکر من زین ته خم باده سرجوش میآید برون