صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۱۲۲
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
میکند در پرده دل سیر دایم آه من تا کسی واقف نگردد از غم جانکاه من نیست چون گوهر مرا امروز داغ بیکسی بود از گرد یتیمی خاک بازیگاه من بستهام یک روز با سیلاب احرام محیط کی شود زخم زبان خلق خار راه من؟ با لب خاموش از زخم زبانها فارغم نیست دستی خار را بر دامن کوتاه من دوست از بیداری من در کنار مادرست زیر شمشیرست دشمن از دل آگاه من بینیاز از چوب منع و فارغم از دور باش نیست از جوش معانی ره به خلوتگاه من فکر دنیا ره ندارد در دل روشن مرا این کلف را شسته است از چهره خود ماه من صائب از اندیشه زنجیر مویان فارغم نیست جز زلف پریشان سخن دلخواه من