صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۱۲۰
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
اهل معنی گر چه خاموشند از تحسین من غوطه در خون میزنند از معنی رنگین من سکته بیدردی از خواب عدم سنگین ترست ورنه خون مرده گردد زنده از تلقین من در جگرگاه نواسنجان این بستانسرا تیغها خوابیده از هر مصرع رنگین من از ید بیضای کلک من جهانی روشن است گر به ظاهر نیست شمعی بر سر بالین من مایه دار معنیم، دعوی نمیدانم که چیست خودفروشی نیست چون بیمایگان آیین من دیده یوسف شناس از خود بود منت پذیر میکند تحسین خود، هر کس کند تحسین من صور محشر پاره سازد گر گلوی خویش را برنمی گردد صدا از کوه با تمکین من نیست از منع تماشایی پر از گل گلشنم دست و پا از جوش گل گم میکند گلچین من شهد گفتار مرا صائب قوام دیگرست خامهها را کرد بیشق معنی شیرین من