صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۰۸۶
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
رو نهان در دولت از اقبال محتاجان مکن این در واکرده را در بسته از دربان مکن هست در عین عدالت آب جان بخش حیات چون سکندر جستجوی چشمه حیوان مکن میتوان از جوع تا جسم گران را روح کرد روح را جسم گران از سیریای نادان مکن از سپر انداختن تا میشود مغلوب خصم از نیام قهر تیغ خویش را عریان مکن صبح را رخسار خندان از شفق در خون کشید مد عمر خویش کوتاه از لب خندان مکن میگدازندت به چشم شور چون ماه تمام همچو ماه نو قبول پرتو احسان مکن تا نگردی خوار در چشم عزیزان جهان یوسف بیجرم را زنهار در زندان مکن اختیار سر چو در دست توای سرگشته نیست زندگی را صرف در فکر سر و سامان مکن جز خموشی درد بیدرمان ندارد چارهای شکوه چون بیطاقتان از درد بیدرمان مکن از نظر بازی دل معمور میگردد خراب خانهای را از برای روزنی ویران مکن در نظر واکردنی طی میشود عمر حباب تکیهای بیمغز بر عمر سبک جولان مکن دل به دریا کرده را هر موج صائب ساحل است دست چون شستی ز جان اندیشه از طوفان مکن