صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۰۸۲
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
ای دل روشن حجاب از طارم اخضر مکن آفتاب خویش را مغلوب نیلوفر مکن زیر گردون باش چندانی که جسمت جان شود گندمت چون آرد شد در آسیا لنگر مکن حق نمایی کار هر آیینه بیزنگ نیست تا بود دل، روی در آیینه دیگر مکن دام تزویرست خاموشی سگ گیرنده را نفس اگر عاجز نماید خویش را باور مکن مرگ چون مو از خمیرت میکشد آسان برون ریشه محکم در دل فولاد چون جوهر مکن لنگر بحر حوادث دل به دریا کردن است سیر این دریای پر آشوب، بیلنگر مکن سفله را با خود طرف کردن طریق عقل نیست زینهار از ناکسان صائب شکایت سر مکن