صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۰۸
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
به خندهای بنواز این دل خراب مرا به شور حشر نمکسود کن کباب مرا خدا جزا دهد آن ابر بیمروت را! که سد راه دمیدن شد آفتاب مرا دلم ز شکوه خونین پرست، میترسم که زور می، شکند شیشه شراب مرا ترا که دست و دلی هست قطرهای بفشان که چون گهر به گره بستهاند آب مرا درین ریاض، من آن گلبنم که از خواری به نرخ آب نگیرد کسی گلاب مرا مرا بسوز به هر آتشی که میخواهی مکن حواله به دیوانیان حساب مرا ز ابر رحمت حق نامهاش سفید شود کسی که در گرو میکند کتاب مرا به سخت رویی مینای خویش مینازد ندیده چرخ زبردستی شراب مرا مرا به لقمه این ناکسان مکن محتاج ز پاره جگر خویش کن کباب مرا بس است خجلت روی زمین سزای گناه به زیر خاک حوالت مکن عقاب مرا فغان که نیست جهان را سحاب تردستی که شوید از ورق چهره، گرد خواب مرا فلک عبث کمری بسته در نهفتن من نهان چگونه کند هاله ماهتاب مرا؟ سیاه در دو جهان باد روی موی سفید! که همچو صبح، گرانسنگ ساخت خواب مرا ز آب گوهر خود گشته است زیر و زبر مبین به دیده ظاهر دل خراب مرا خیال زلف که پیچیده بر رگ جانم؟ که کوتهی نبود عمر پیچ و تاب مرا حرام باد بر آن قوم، بیخودی صائب که میخورند به تلخی شراب ناب مرا