صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۰۷۶
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
ساقیا صبح است میاز شیشه در پیمانه کن حشر خواب آلودگان از نعره مستانه کن مجلس از دود چراغ کشته ماتمخانهای است این مصیبت خانه را از باده عشرتخانه کن از بت پندار زناری است هر مو بر تنم تیشه مردانهای در کار این بتخانه کن سرمه سایی میکند در مغزها دود خمار این جهان تیره را روشن به یک پیمانه کن چهره گلگون برافروز از شراب آتشین برگ برگ این چمن را بلبل و پروانه کن ساغری لبریز کن از باده اندیشه سوز هر که دعوای خردمندی کند دیوانه کن میرود فیض صبوح از دست تا دم میزنی پیش این دریای رحمت دست را پیمانه کن در جهان بیخودی هوش و خرد بیگانه است صاف ملک خویش را از لشکر بیگانه کن کلک صائب پرده از کار جهان برداشته است ساغر مردافکنی در کار این دیوانه کن