صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۰۷۳
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
صبح شد ساقی بیا فکر من افتاده کن از میچون آفتاب این سنگ را بیجاده کن آب و رنگی ده غبار آلودگان زهد را باده در قندیل و گل در دامن سجاده کن هر که باشد میتواند نقش را از دل زدود از قبول نقش لوح خویشتن را ساده کن دامن سروی به دست آور درین بستانسرا نقد جان را صرف راه مردم آزاده کن هیچ مرهم به ز خون گرم نبود زخم را رخنه دل را رفوکاری به درد باده کن در زمین ساده دهقان میفشاند تخم را از خس و خاشاک بیحاصل زمین را ساده کن عقل سختی دیدگان شمشیر صیقل دادهای است مشورت زنهار با مردان کار افتاده کن خاکساری پیشه خود ساز چون آب روان سرو را چون بندگان در پیش خود استاده کن هست اگر صائب ترا در سر هوای صید عام دانه از تسبیح ساز و دام از سجاده کن