صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۰۶۸
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
زلف مشکین را ز صبح عارض خود دور کن چون چراغ روز، گل را در نظر بینور کن سرنوشت عشق از پیشانی من روشن است چون توان با آب گفتن عکس را مستور کن؟ شعله چون برگ خزان از آه سردم رنگ باخت فکر فانوسای کلیم از بهر شمع طور کن خاطر آیینه وحدت غبارآلود شد گرد هستی را به چوب دار از خود دور کن خاکساری جادهای دارد ز مو باریکتر گردن تسلیم نازک چون میان مور کن سر چه باشد کس نبازد در ره داغ جنون؟ این کدوی پوچ را در کار این زنبور کن دوش خاطر را سبک کن صائب از گرد حیات رو به معراج فنا آنگاه چون منصور کن