صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۰۶۳
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
میگدازد شیشه دل را میرنگین حسن دل ز ساغر میبرد صهبای دل شیرین حسن نوبهار خنده گل در گریبان بگذرد عالم افروزی کند چون خنده رنگین حسن خویش را در کوچه بند آستین میافکند پنجه موسی ز شرم ساعد سیمین حسن عشق را نتوان به رنگ و بو شکار خویش کرد دست خالی آید از گلشن برون گلچین حسن بلبلان را روی گرم گل نوا پرداز کرد آتشین گفتار گردد عشق از تلقین حسن بوی آن سیب زنخدان زنده دل دارد مرا ورنه عاشق پروری کفرست در آیین حسن از شبیخون هوس گلزار عصمت ایمن است تا چراغ شرم سوزان است بر بالین حسن صرصر بیاعتدالی در بهار عشق نیست رنگ و بو هرگز نمیبازد گل (و) نسرین حسن در تماشاخانه فردوس خون خود خورد دیده هر کس که چون صائب بود گلچین حسن