صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۰۵۷
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
آب را بر باد ده، در چشم آتش خاک زن فرد شو چون مهر تابان خیمه بر افلاک زن تا به کی از هستی موهوم باشی در حجاب؟ ماه تابانی، گریبان کتان را چاک زن تنگدستان را به دولت میرساند فال نیک در گریبان سر چو دزدی، فال آن فتراک زن اول از بدگویی مردم دهن را پاک کن بعد ازان بر گوشه دستار خود مسواک زن نشأه رندی و میبا یکدگر زیبنده است باده بیباک را با مردم بیباک زن وحشی عشرت به آسانی نمیآید به دام پنجه امیدواری در کمند تاک زن دست و لب در چشمه آتش بشو چون آفتاب بعد ازان خود را به قلب آب آتشناک زن عدل را در وقت ظلمای محتسب منظور دار حد ما چون میزنی باری به چوب تاک زن! چند صائب مرکز نه حلقه ماتم شوی؟ خیمه بیرون از مصیبت خانه افلاک زن