صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۰۵۲
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
با هوسناکان چنین گر آشنا خواهی شدن بیمروت، بیحقیقت، بیوفا خواهی شدن جانفشانیهای ما راای پریشان اختلاط یاد خواهی کرد چون از ما جدا خواهی شدن من گرفتم ساختی دامن ز چنگ من رها از کمند جذبه من چون رها خواهی شدن؟ میروی دامن کشان صد چشم حسرت در قفا کیست آن کس کز تو پرسد تا کجا خواهی شدن؟ عالمی سر در هوا از انتظارت گشتهاند سایه گستر تا کجا همچون هما خواهی شدن؟ گر چنین با خود کنی بیگانگان را آشنا زود محتاج نگاه آشنا خواهی شدن در زمان سادگی گشتی به پرکاری تمام تا در این ایام خط مشکین چها خواهی شدن گر به این سامان حسن آیینه پیش رو نهی پیش خود چون ما به صد دل مبتلا خواهی شدن بر لب بام آفتابت از غبار خط رسید کی به صائب مهربانای بیوفا خواهی شدن؟