صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۰۵۰
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
گر توای سرو روان خواهی هم آغوشم شدن از مروت نیست اول رهزن هوشم شدن برگ عیش من نخواهد جز کف افسوس بود گر به این شرم و حیا خواهی هم آغوشم شدن روی گرم عشق خونم را به جوش آورده است کی تواند سرد مهری مانع جوشم شدن؟ اینقدر استادگیای سنگدل در کار نیست میتواند جلوهای غارتگر هوشم شدن صبح بیداری شود گفتم مرا موی سفید من چه دانستم که خواهد پنبه گوشم شدن آن فرامشکار هم میکرد صائب یاد من گر میسر میشد از خاطر فراموشم شدن