صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۰۴۲
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
ای که چون گل خنده بر اوضاع عالم میزنی مستعد گوشمال خار میباید شدن همچو صائب صحت جاوید اگر داری طمع خسته آن نرگس بیمار میباید شدن چون سیاهی شد ز مو هشیار میباید شدن صبح چون روشن شود بیدار میباید شدن عمرها کار تو با گفتار بیکردار بود بعد ازین کردار بیگفتار میباید شدن برنخیزد هر که در قید تن آسانی فتاد صد بیابان دو ازین دیوار میباید شدن گوهر آسودگی در حلقه تسبیح نیست در کمند وحدت زنار میباید شدن تا شوی چشم و چراغ عالمی چون آفتاب خاکمال کوچه و بازار میباید شدن چشمها از شبنم گل وام میباید گرفت واله آن آتشین رخسار میباید شدن تا نگردی فانی از میخانه پا بیرون منه زین مکان بیجبه و دستار میباید شدن چون زمین یک جا ستادن میکند دل را سیاه همچو مه گرد جهان سیار میباید شدن