صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۰۳۹
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
استخوان من اگر رزق هما خواهد شدن سایه بال هما ابر بلا خواهد شدن تا قیامت دل نخواهد ماند در زندان جسم عاقبت این نافه از آهو جدا خواهد شدن جان ز لعل یار هیهات است برگردد به جسم آب از زندان گوهر کی رها خواهد شدن؟ یوسف ز ترک هوای نفس ملک مصر یافت هر که فرمان میبرد فرمانروا خواهد شدن هر که را باشد عقیق صبر در زیر زبان جام تبخالش پر از آب بقا خواهد شدن دانه گر در خوشگی بال و پر خود بشکند نرمیش مهر دهان آسیا خواهد شدن گر نبندد در به روی تنگدستان خوشترست از خزان باغی که بیبرگ و نوا خواهد شدن میکند زخم نمایان بلبلان را در قفس گر چنین بر روی مردم غنچه وا خواهد شدن چشم خود را هر که پیش از کوچ ندهد گوشمال وقت رحلت چون رسد بیدست و پا خواهد شدن میشود مال بخیلان باد دستان را نصیب خرده گل عاقبت خرج صبا خواهد شدن بینیازی لازم افتاده است صائب عشق را چهره زرین ما، کان طلا خواهد شدن