صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۰۳۷
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
بخیه تا کی بر لباس تن ز آب و نان زدن؟ از بصیرت نیست گل بر رخنه زندان زدن ظلم بر افتادگان شرمندگی میآورد سرکشان سر پیش اندازند در چوگان زدن جان پاکان در تن خاکی نمیگیرد قرار از گنهکاری است تن در گوشه زندان زدن گفتگوی پوچ را بیپرده سازد امتحان تخم چوبین زود رسوا گردد از دندان زدن نعل ایام بهار از جوش گل در آتش است در حریم غنچه باید بر کمر دامان زدن چشم پرکاری که من دیدم ازان وحشی غزال میزند بر هم دو عالم را به یک مژگان زدن در نمیگیرد فسون عشق با افسردگان در تنور سرد هیهات است بتوان نان زدن هر که از طاعت کمان سازد قد همچون خدنگ میتواند حلقه بر در خلد را آسان زدن درد و داغ عشق از سیمای عاشق ظاهرست رسم شاهان است مهر خویش بر عنوان زدن امتحان بیکار باشد آن دل چون سنگ را بیضه فولاد مستغنی است از دندان زدن میشود آب روان آیینه از استادگی میتوان سیر جهان با دیده حیران زدن از زبردستان مدارا با ضعیفان خوشنماست نیست لایق بحر را سرپنجه با مرجان زدن پیش آن رخسار نازک حرف گل صائب مگو از مروت نیست سیلی بر مه کنعان زدن