صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۰۱۴
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
آدمی را نیست خصمی چون جمال خویشتن حلقه فتراک طاوس است بال خویشتن این کهنسالان که میدزدند سال خویشتن کهنه دزدانند در تاراج مال خویشتن صحبت روشندلان باشد حصار عافیت آب در گوهر نمیگردد ز حال خویشتن در تلاش اوج عزت هر که میسوزد نفس سعی چون خورشید دارد در زوال خویشتن میکشد در خاک و خون رنگین لباسی خلق را حلقه فتراک طاوس است بال خویشتن بر گلوی خود ز غیرت میگذارم چون سبو گر برآرم از بغل دست سؤال خویشتن غنچه خسبی دارد از سیر چمن فارغ مرا هست باغ دلگشایم زیر بال خویشتن در جهان خاکساری خسرو وقت خودم کم نمیدانم ز جام جم سفال خویشتن منت درمان ز بیدردان کشیدن مشکل است از طبیبان میکنم پوشیده حال خویشتن چون کسی کز چشم بد معشوق را دارد نگاه صائب از مردم نهان دارم ملال خویشتن