صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۰۱۲
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
به که غافل باشد آن سرو روان از خویشتن ورنه خواهد گشت از غیرت نهان از خویشتن بینیازست از بدآموزان دل بیرحم او دارد این شمشیر سنگین دل، فسان از خویشتن از غم محرومی ارباب بینش فارغ است حسن مستوری که میگردد نهان از خویشتن میکند در هر نگاهی روی شرم آلود او از عرق ایجاد چندین دیده بان از خویشتن نیست پروای سلاح آن را که چون مژگان کج میتواند ساختن تیر و کمان از خویشتن آتش افسردهام کز یک نسیم التفات میتوانم کرد انشا صد زبان از خویشتن یوسف پاکیزه دامن از زلیخا چون گریخت؟ میگریزد آشنای او چنان از خویشتن چون توانم یافت صائب راه کوی یار را؟ من که عمری شد نمییابم نشان از خویشتن