صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۰۱۰
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
اندکی کوتاه کن زلف بلند خویشتن تا مبادا ناگه افتی در کمند خویشتن گر چه این تعلیم بهر من ندارد صرفهای تا شوی واقف ز حال مستند خویشتن لیک میدانم که از فولاد اگر باشد دلت برنمی آیی به مژگان کشند خویشتن ناز در تسخیر ما گر میکند استادگی مشورت کن با دل مشکل پسند خویشتن حسن چون افتاد شیرین، دل ز خود هم میبرد نیشکر بیرون نمیآید ز بند خویشتن ز اشتیاق خویش در یک جا نمیگیرد قرار ای خوشا حسنی که خود باشد سپند خویشتن شکر این معنی که عیسای زمانت کردهاند اینقدر غافل مشو از دردمند خویشتن لب نگه دار از لب ساغر که نادم میشود هر که اندازد در آب تلخ، قند خویشتن سعی تا حد توکل دست و پایی میزند چون به این وادی رسی پر کن سمند خویشتن پند دل صائب مرا از کوی او آواره کرد هیچ کافر گوش نگذارد به پند خویشتن!