صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۰۰۰
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
دل به حرف پوچ تا کی شاد خواهی ساختن؟ مصحف خود چند کاغذ باد خواهی ساختن؟ میکند موج حوادث رخنه چون جوهر در او گر حصار خانه از فولاد خواهی ساختن خاکمالت میدهد چرخ مقوس همچو تیر شهپر خود گر ز برق و باد خواهی ساختن بال پرواز مرا اول به یکدیگر شکن گر مرا از دام خود آزاد خواهی ساختن بر لب بام آفتابت از غبار خط رسید کی دل ویران من آباد خواهی ساختن؟ خندهای بر روی من کن در زمان زندگی این که بعد از مرگ روحم شاد خواهی ساختن پردهای از عفو بر روی گناه من بپوش روز محشر گر مرا ایجاد خواهی ساختن گر مرا سازی خراب از جلوه مستانهای کعبهای ای سنگدل آباد خواهی ساختن دست از تعمیر تن بردار صائب، تا به کی بر سر ریگ روان بنیاد خواهی ساختن؟