صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
خط نمیسازد مرا زان لعل جان پرور جدا تشنه کی گردد به تیغ موج از کوثر جدا سبزه خط لعل سیراب ترا بیآب کرد آب را هر چند نتوان کرد از گوهر جدا از دل خونگرم ما پیکان کشیدن مشکل است چون توان کردن دو یکدل را ز یکدیگر جدا میکند روز سیه بیگانه یاران را ز هم خضر در ظلمات میگردد ز اسکندر جدا تا نسوزد آرزو در دل، نگردد سینه صاف زنگ از آیینه میگردد به خاکستر جدا زندگی را بیحلاوت میکند موی سفید شیر در یک کاسه اینجا باشد از شکر جدا چاره من مرهم کافوری صبح است و بس من که دارم بر جگر داغی ز هر اختر جدا مهر زر هم از دل دنیاپرستان میرود سکته میگردد به زور دست اگر از زر جدا بهره از آمیزش نیکان ندارد بد که هست در میان جمع، فرد باطل از دفتر جدا برنیارد کثرت مردم ز تنهایی مرا در میان لشکرم چون رایت از لشکرجدا بعد عمری گر برآرم سر ز کنج آشیان میشود تیغ دودم در کشتنم هر پر جدا گوی چوگان حوادث گردد از بیلنگری از سر زانوی فکر آن را که باشد سر جدا آتشی از شوق هر کس را که باشد زیر پا چون سپند از نالهای گردد ازین مجمر جدا قطره در اندیشه دریا چو باشد، عین اوست نیست مسکن دل به دوری گردد از دلبر جدا حال دل دور از عقیق آتشین او مپرس این کبابتر به خون دل شد از اخگر جدا ریشه غم برنیاورد از دلم جام شراب صیقل از آیینه صائب چون کند جوهر جدا؟