صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۹۷۶
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
باده گلگون نمیآید به کار عاشقان از لب میگون خود بشکن خمار عاشقان شعله نتواند لباس رنگ را تغییر داد چون برد زردی برون میاز عذار عاشقان؟ خانه تن را به خاک تیره یکسان کردهاند دست خالی میرود سیل از دیار عاشقان مردم کوته نظر در انتظار محشرند نقد خود را نسیه کردن نیست کار عاشقان کوه طورست آن که میآید ز هر پرتو به رقص نیست سنگ کم به میزان وقار عاشقان صبح محشر را نمکدان در گریبان بشکند شورش مغز پریشان روزگار عاشقان در دل هر نقطه داغی سواد اعظمی است تند مگذر این چنین از لاله زار عاشقان ساده از کوه گرانجانی بود صحرای عشق نقد جان در آستین دارد شرار عاشقان هر که خود را باخت اینجا میزند نقش مراد پاکبازست از پشیمانی قمار عاشقان در سراپای وجودم ذرهای بیعشق نیست محمل لیلی است هر کف از غبار عاشقان آفتاب از دیده شبنم نمیپوشد عذار رخ مپوش از دیده شب زنده دار عاشقان نیش الماس حوادث با کمال سرکشی خواب مخمل میشود در رهگذار عاشقان خار صحرای ادب را دست دامنگیر نیست زینهارای گل مکش دامن ز خار عاشقان دامن برق تجلی خار نتواند گرفت دست کوته کن ز نبض بیقرار عاشقان خاک بیدردان به شمع دیگران دارد نظر آتش از خود میدهد بیرون مزار عاشقان هر که میداند شمار داغهای خویش را نیست روز حشر صائب در شمار عاشقان