صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۹۶۲
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
همه اشکم، همه آهم، همه دردم، همه داغم که چرا روشن ازان چهره نگردید چراغم برق در جستن من گو نفس خویش مسوزان نه چنان رفتهام از خود که توان یافت سراغم این که پیوسته لبالب بود از باده لعلی سبب این است که چون لاله نگون است ایاغم گر چه چون لعل ز سنگ است مرا بستر و بالین میخورد آب ز سرچشمه خورشید دماغم دل افسرده من گرم نشد از میروشن مگر از شعله آواز شود زنده چراغم صائب از خون جگر داغ من افروخته عارض نفس سرد خزان را نبود رنگ ز باغم