صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۹۵۹
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
در سخن بر نیاید آوازم نیست اندیشهای ز غمازم در کمانخانه فلک چون تیر به پر عاریه است پروازم نیست ناخن به دل زنی هر جا بینواتر ز رشته سازم آن ضعیفم که میشود چون چشم پر کاهی حجاب پروازم چون شود با تو ساز صحبت من؟ تو برون ساز و من درون سازم نیست ممکن مرا نهان کردن پرده در همچو گوهر رازم گر چه در گوشمال عمرم رفت نشد آهنگ، بخت ناسازم میرسد همچو سرو از آزادی از زمین تا به آسمان نازم آن سپندم که در حریم ادب نشنیده است آتش آوازم دلی از ناله میکنم خالی گر بود همچو نای دمسازم چه کندبحر و کان به همت من؟ کاسه آشام و کیسه پردازم چون جرس، ماندگان قافله را میرساند به منزل آوازم در قفس بس که ماندهام صائب رفته از یاد ذوق پروازم