صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۹۵۷
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
ترم چون حباب از هوایی که دارم که میریزد از هم بنایی که دارم امیدم به دست و پایی است، ورنه چه کار آید از دست و پایی که دارم به خورشید خواهد چو صبحم رساندن دل ساده از مدعایی که دارم نمانم به جا هیچ افتادهای را به منزل برم نقش پایی که دارم بود استخوان روزیم گر جهان را به دولت رساند همایی که دارم سپندست کز جا جهد جا نماید درین انجمن آشنایی که دارم سخن میشود دلنشین زود صائب اگر دل دهد دلربایی که دارم