صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۹۵
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
به صید شیر نرای بیجگر چه کار ترا؟ شکار او نشدن بس بود شکار ترا تو تا کناره نگیری ز خویش هیهات است که در کنار کشد بحر بیکنار ترا به هر دو دست به دامان بیخودی آویز اگر امید رهایی است زین حصار ترا عجب که شور قیامت ترا کند بیدار که خون به جوش نیاورد نوبهار ترا ز صبح حشر گریبان آسمان شد چاک نشد که باز شود چشم اعتبار ترا چه میدوی پی این سایههای پا به رکاب؟ بس است سایه آن سرو پایدار ترا مشو به سنگدلیهای خویشتن مغرور که ترکتاز حوادث کند غبار ترا قدم برون منه از حد لاغری زنهار که میکشد فلک سفله زیر بار ترا به هوش باش که تمهید بیسرانجامی است اگر مساعدتی کرد روزگار ترا چو داغ لاله به غیر از ستاره سوختگی چه گل شکفت درین موسم بهار ترا؟ عجب که گرد تو برخیزد از زمین صائب چنین که خواب گران کرده سنگسار ترا