صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۹۴۸
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
با آن که من ندارم کاری به کار مردم دایم کشم کدورت از رهگذار مردم دنبال خلق گردد خود را کسی که گم کرد خود را بیاب و بگذر از انتظار مردم امیدواری خلق عنوان نا امیدی است زنهار تا نباشی امیدوار مردم از منت آب حیوان تیغ برهنه گردد لبتر مساز زنهار از جویبار مردم بنیاد اعتبارات پا در رکاب باشد مگذار دل ز خامی بر فخر وعار مردم در زیر تیغ دایم خون میخورد ز خجلت هر کس به برگ سبزی شد شرمسار مردم در چشم عیبجویان ظلمت همیشه فرش است ز آیینه پشت بیند آیینه دار مردم از سیر لاله و گل خاطر نمیگشاید از مردم است صائب باغ و بهار مردم