صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۹۴
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
ز دوزخ است چه پروا نیازمند ترا؟ که ساخت شعله سویدای دل سپند ترا مگر ز خاک شهیدان عشق میآیی؟ که دست و پای نگارین بود سمند ترا سپهر سبزه خوابیدهای است در قدمش به عمر خضر چه نسبت قد بلند ترا؟ تبسم تو دل از کار میبرد چون صبح چه حاجت است مکرر کنند قند ترا؟ به بیقرار تو دوزخ چه میتواند کرد؟ که آتش است بهار طرب سپند ترا چو آمدی به شکار من آنقدر بنشین که طوق گردن ایمان کنم کمند ترا شکار لاغر ما نیست قابل تسخیر وگرنه رتبه آزادگی است بند ترا اگر چه تنگ شکر شد جهان ز گفتارش ندیده است کسی لعل نوشخند ترا