صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۹۲
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
مده به چشم و دل خویش راه، غفلت را به خلوت لحدانداز خواب راحت را نگاه دار به دست دعای مظلومان عنان توسن چابک خرام دولت را چو طوق فاخته جویای سرو قدی باش به هر شکار میفکن کمند وحدت را کمند وحشی رم کرده، بستن چشم است تغافل است علاج آن رمیده الفت را به گنجهای گهر سرفرو نمیآرد کی که یافت سر رشته قناعت را جنون کامل ما از بهار مستغنی است چه حاجت است نمک، شورش قیامت را؟ ز دست بسته گره وا نمیشود صائب مکن دراز به هر سفله، دست حاجت را