صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۹۱۴
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
از بخت سیه پست نگردید نوایم از سرمه شب بیش شد آواز درایم خون از جگر آهن و فولاد گشاید چون ریزه الماس، خراشیده صدایم هر سبزه خوابیده که در باغ جهان بود از خواب گران جست ز گلبانگ رسایم دوری ز خرابات نه از خشکی زهدست ترسم گرو باده نگیرند ردایم چون سرو گذشتم ز ثمر تا شوم آزاد صد سلسله از برگ نهادند به پایم در فکر گشاد دل من بس که فرو رفت افزود به دل عقدهای از عقده گشایم صائب ز سر خود به ته بال کشیدن عمری است که در سایه اقبال همایم