صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۹۱
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
چه حاجت است به افسانه خواب غفلت را؟ که خانه زاد بود خواب، بیبصیرت را بس است خواب گران چشم بیبصیرت را مکن ز بستر مخمل دو خوابه غفلت را مده به خلوت خود راه، اهل صحبت را مساز حلقه کثرت کمند وحدت را ز خشت، بالش و از خاک تیره بستر کن مکن ز بستر مخمل دو خوابه غفلت را به آشنایی مردم مرو ز راه که نیست به غیر خوردن دل دانه دام صحبت را ز همرهان موافق جدا مشو در راه مکن دو آتشه زنهار داغ غربت را کسی ز چهره مقصود چشم آب دهد که توتیای نظر ساخت گرد کلفت را ز کاهلی ره نزدیک دور میگردد به خلوت لحد انداز خواب راحت را