صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۹۰۷
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
بیخود ز نوای دل دیوانه خویشم ساقی و میو مطرب و میخانه خویشم شد خوبی گفتار ز کردار حجابم درخواب ز شیرینی افسانه خویشم زان روز که گردیدهام از خانه بدوشان هر جا که روم معتکف خانه خویشم هر چند که دادند دو عالم به بهایم خجلت زده از گوهر یکدانه خویشم بیداغ تو عضوی به تنم نیست چو طاوس از بال و پر خویش پریخانه خویشم دیوار من از خضر کند وحشت سیلاب ویران شده همت مردانه خویشم یک ذره دل سختم از اسلام نشد نرم در کعبه همان ساکن بتخانه خویشم آن زاهد خشکم که در ایام بهاران در زیر گل از سبحه صد دانه خویشم صائب شدهام بس که گرانبار علایق بیرون نبرد بیخودی از خانه خویشم