صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۸۹۹
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
تلخی ز لب لعل تو نشنفتم و رفتم خوش باش که ناکام دعا گفتم و رفتم کردم سفر از خویش به آوازه یوسف بانگ جرس از قافله نشنفتم و رفتم چون سیل سبکسیر به رخساره پر گرد خار و خس این بادیه را رفتم و رفتم غافل نگذشتم ز سر خار ملامت از آبله هر گام گهر سفتم و رفتم چون عود ز خامی نزدم جوش شکایت بوی جگر سوخته بنهفتم و رفتم نعل سفرم جای دگر بود در آتش در سایه دنیا مژهای خفتم و رفتم دادند به من عرض متاع دو جهان را جز عبرت از آنها نپذیرفتم و رفتم چون غنچه زباغی که نسیمش دم عیسی است از همت من بود که نشکفتم و رفتم دود از جگر حوصله طور برآورد این داغ جگر سوز که بنهفتم و رفتم هر کس گهری سفت درین بزم چو صائب من نیز ز مژگان گهری سفتم و رفتم