صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۸۹
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
مبین ز موج تهیدست خوار دریا را که روی کار بود پشت کار دریا را شکسته تا نشوی چون حباب هیهات است که همچو موج کشی در کنار دریا را ز کوه صبر فزون گشت بیقراری دل کف سبک نکند بردبار دریا را به عجز حمل مکن کز بزرگواریهاست که هر سفینه کشد زیر بار دریا را نکرد تلخی غم را علاج، باده لعل نساخت آب گهر خوشگوار دریا را غرض رساندن فیض است، ورنه در ایجاد حباب و موج نیاید به کار دریا را نمیشود نفس پاک گوهران باطل بخار میشود ابر بهار دریا را گران رکابی کشتی نمیتواند کرد علاج رعشه بیاختیار دریا را ز بیقراری عاشق خبر دهد صائب به سر زدن کف بیاختیار دریا را