صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۸۷۵
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
ما تازه روی چون صدف از دانه خودیم خرسند از محیط به پیمانه خودیم چون غنچه روی دل به خود آوردهایم ما برگ نشاط گوشه میخانه خودیم ما را غریبی از وطن خود نمیبرد در کعبهایم و ساکن بتخانه خودیم از هوش میرویم به گلبانگ خویشتن در خواب نوبهار ز افسانه خودیم نوبت به کینه جویی دشمن نمیدهیم سنگی گرفته در پی دیوانه خودیم در چشم خلق اگر چه کم از ذرهایم ما خورشید بیزوال سیه خانه خودیم در بوم این سیاه دلان جغد میشویم ورنه همای گوشه ویرانه خودیم گرد گنه به چشمه کوثرنمی بریم امیدوارم گریه مستانه خودیم چون کوهکن به تیشه خود جان سپردهایم در زیر بار همت مردانه خودیم از ما بغیر ما همه کس فیض میبرد ابر کسان و برق سیه خانه خودیم دانستهایم قیمت خود را چنان که هست گنجینه دار گوهر یکدانه خودیم در راه میهمان نگران است چشم ما ما حلقه برون در خانه خودیم پوشیده است صورت احوال ما ز خلق دیر آشنا چو معنی بیگانه خودیم صائب ز فیض خانه بدوشی درین بساط هر جا که میرویم به کاشانه خودیم