صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۸۷۰
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
ما داغ توبه بر دل ساغر گذاشتیم دور طرب به نشأه دیگر گذاشتیم اینجا کسی به داد دل ما نمیرسد دیوان خود به دامن محشر گذاشتیم ترک سرست خضر ره بازماندگان ما کار شمع خویش به صرصر گذاشتیم یک جبهه گشاده ندیدیم در جهان پوشیده بود روی به هر در گذاشتیم ابر ز کام مغز جهان را گرفته است بیهوده عود خویش به مجمر گذاشتیم تا در شمار آبله پایان در آمدیم چون بحر پای بر سر گوهر گذاشتیم روی زمین چو صفحه مسطر کشیده شد از بس به خاک پهلوی لاغر گذاشتیم روزی که گشت آهن ما تیغ آبدار تن رابه پیچ و تاب چو جوهر گذاشتیم آیینهای است آب نما ساغر سپهر بیهوده لب بر این لب ساغر گذاشتیم صائب ز انفعال نداریم روی خلق تا خویش را به خاک برابر گذاشتیم