صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۸۶۹
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
چون غنچه دست بر دل شیدا گذاشتیم گل را به باغبان خنک وا گذاشتیم تا چند چون سفینه توان بود تخته بند؟ موجی شدیم و روی به دریا گذاشتیم چون داغ لاله از سر ما موج خون گذشت پهلو اگر به بستر خارا گذاشتیم تبخاله است لاله سرچشمه سراب بیهوده دل به عشوه دنیا گذاشتیم از جوش می، چو ابر (ز) دریا هوا گرفت هر پنبهای که بر سر مینا گذاشتیم خود را به تیغ کوه کشیدند لالهها تا همچو سیل روی به صحرا گذاشتیم افتادهتر ز سنگ نشان بود گردباد روزی که ما به دشت جنون پا گذاشتیم عشق غیورننگ شراکت نمیکشد ما آفتاب را به مسیحا گذاشتیم تا کی به شیشه خانه مشرب زنند سنگ؟ زهاد را به باطن مینا گذاشتیم صائب کسی به درد دل ما نمیرسد ناچار دست بر دل شیدا گذاشتیم