صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۸۲۰
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
کو ناخنی که رخنه به داغ جگر کنم؟ این خون گرم را هدف نیشتر کنم نه سجدهای به جبهه و نه بوسهای به لب از آستان او به چه سامان سفر کنم؟ چون تیغ آبدار رود در گلوی من گر بیلبت به آب خضر کام ترکنم پروانه نیستم که به یک بال سوختن معشوق را حواله به آه سحر کنم از باغ رفتنم نه ز بیمهری گل است چندان دماغ نیست که با گل بسر کنم در کار عشق سعی مرا دست دیگرست صد نخل شعله سبز ز تخم شرر کنم آن به که از میان نبرم داغ لاله را از باطن سیاه زبانان حذر کنم چون شوق را به حرف تسلی کنم ز تو؟ چون تشنگی علاج به آب گهر کنم؟ صائب سرم چو گرم شود از میصبوح خورشید را ز خنده مستانهتر کنم