صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۸۱۹
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
چون نیست پای آن که ز عالم بدر زنم دستی به دل گذارم و دستی به سر زنم گر میزنم به هم کف افسوس دور نیست بال و پرس نمانده که بر یکدگر زنم اکنون که تیغ من سپر و تیر شد کمان دستی مگر به ترکش آه سحر زنم ای سرو خوش خرام ز پیش نظر مرا چندان مرو که دامن جان بر کم زنم از گریه شمرده من شد جهان خراب ای وای اگر به آبلهها نیشتر زنم در زیر چرخ سعی به جایی نمیرسد در تنگنای بیضه چه بیهوده پر زنم؟ از چشم بد چکیده الماس میشود از گریه مشت آبی اگر بر جگر زنم هر چند طوطیم، علف تیغ میشوم از هر کجا چو سبزه بیگانه سر زنم صائب هزار نیش ز هر خار میخورم در راه عشق گامی اگر بیخبر زنم