صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۸۰۹
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
از گریه شبانه فزاید جلای چشم باشد ز اشک گرم چراغ سرای چشم اجزای حسن زیر و زبر میشود ز خط جز پیشگاه جبهه و دولتسرای چشم از قید خط و زلف امید نجات هست بیچاره عاشقی که شود مبتلای چشم از باز چشم بسته نیاید اگر شکار چون میبرد ز اهل نظر دل حیای چشم؟ خیزد به رنگ دود ز مژگان نگه مرا گرم است بس که از دل گرمم هوای چشم در منزلت ز خنده اگر گریه بیش نیست بالاتر از دهن ز چه دادند جای چشم صائب غبار اگر چه به آیینه دشمن است از خط چون غبار بود توتیای چشم