صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۷۹۹
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
بیخواست بس که بار دل گلستان شدم بیاعتبار در نظر باغبان شدم نانم همان به خون شفق غوطه میزند چون صبح اگر چه پیر درین آستان شدم از سنگ خاره میگذرد تیر آه من از بار درد اگر چه دو تا چون کمان شدم تا کی چو سرو دست توان داشت در بغل؟ از بیبری به خار گلشن گران شدم گرد ملال و زنگ الم بود حاصلم از سینه گر چه آینه دار جهان شدم تنگ شکر شد از سخنم گوش روزگار هر چند چون دهان ز نظرها نهان شدم نگرفت هیچ کس به ثمر دست من چو سرو چندان که ایستاده درین بوستان شدم اول ز رشک محرمیم سرمه داغ بود چون خواب رفته رفته به چشمش گران شدم نتوان شکست خاطر بلبل برای گل با دست و دامن تهی از بوستان شدم فیض شراب کهنه مرا کرد نوجوان دل زنده از توجه پیر مغان شدم رنگ من از شکستگی آن رو فتاده است شرمنده توجه باد خزان شدم