صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۷۶۷
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
به مهر داغ رسیده است جمله اعضایم ز پای تا به سر خویش چشم بینایم چه لازم است چو مجنون شوم بیابان گرد؟ که از غبار دل خود بس است صحرایم نمیشود نشود داغ لالهها ناسور که دشت کان نمک شد ز شور سودایم بغیر خانه زنجیر ازین جهان خراب به هیچ خانه دیگر نمیرود پایم مرا به غیرت همکار احتیاجی نست ز ذوق کار مهیاست کار فرمایم به سنگ رفته فرو پای من ز دل سختی نمیبرد سخن سرد ناصح از جایم مرا ز قرب گرانان همین کفایت بس که کوه قاف سبک شد به دل چو عنقایم به نرخ خاک ز من مشتری نمیگیرد ز بس که گرد کسادی گرفته کالایم نهان چگونه کنم راز عشق را صائب؟ که همچو نامه واکرده است سیمایم