صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۷۵۷
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
کجاست جذبه عشقی که بر کنار روم به گوشهای بنشینم به فکر یار روم مرا ز باد مخالف چو موج پروا نیست میان گشاده به دریای بیکنار روم فضای چرخ مقام نفس کشیدن نیست نفس کجاست که بر بام این حصار روم مرا که دل خنک از برگریز میگردد ز نو بهار چه لازم به زیر بار روم به اختیار درین انجمن نیامدهام که نقش چون ننشیند به اختیار روم دعای جوشن ماهی ز موجه خطرست چگونه بحر گذارم به جویبار روم مرا که عشق سگ آستان خود خوانده است چه لایق است به دنبال هر شکار روم چو کوه پشت سر سیل دیدهام بسیار سبک نیم که به یک جرعه چون خمار روم چو گل ز خرده من روی باغ رنگین است روا مدار که از کیسه بهار روم درین ریاض من آن شبنم گرانجانم که در خزان به شکر خواب نوبهار روم همانقدر رگ خواب مرا مگیرای بخت که زیر سایه آن سرو پایدار روم خمار من به میلاله گون نمیشکند مگر به فکر لب لعل آن نگار روم ز سنگ ناله برآرد وداع من چون سیل قیامت است چو من از دیار یار روم ز من شکست به دشمن نمیرسد صائب سبک چو نکهت گل بر بساط خار روم